تبليغاتX
 بیقرارستان دل

بیقرارستان دل

تو به ارامی اغاز به مردن میکنی......

به ارامی اغاز به مردن میکنی

 

اگر سفرنکنی

 

اگر به اصوات زندگی گوش ندهی

 

به ارامی اغاز به مردن میکنی  اگر چیزی نخواهی

 

اگر از خودت قدردانی نکنی

 

به ارامی اغاز به مردن میکنی زمانیکه خود باوری

 

را در خودت بکشی وقتی نگذاری دیگران به تو

 

کمک کنند

به ارامی اغاز به مردن میکنی اگر برده عادات خود شوی

 

 

                                       اگر همیشه از یک راه تکراری بروی

 

 

 

                                       اگر روز مرگی راتغییر ندهی

 

 

 

                                       اگر رنگ های متفاوت به تن نکنی

 

ویا اگر با افراد ناشناس صحبت نکنی

    

                                  تو به ارامی اغاز به مردن میکنی

 

 

                      

 

          امروز زندگی را اغاز کن...........


 

نوشته شده توسط الیا در جمعه دهم اسفند 1386 ساعت 17:46 موضوع حاشیه | لینک ثابت


اربعین حسینی

ام المصائب زینب

 

زینب امد شام را یکباره ویران کرد و رفت

                                       اهل عالم راز کار خویش حیران کرد ورفت

بر فراز نی سر قران ناطق راچو دید

                                     با عمل ان بی قرین  تفسیر قران کرد ورفت

خطبه ای غرا بیان فرمود در کاخ یزید

                                   کاخ استبداد را از ریشه ویران کرد ورفت

شام غرق عیش وعشرت بود هنگام ورود

                                 روز رفتن شام را شام غریبان کرد ورفت

دخت شه را بعد شهادت در خرابه جای داد

                                   گنج را در گوشه ویرانه پنهان کرد و رفت

ز اتش دل برمزار دختر سلطان دین

                                 در وداع اخرین شمعی فروزان کرد و رفت


 

نوشته شده توسط الیا در سه شنبه هفتم اسفند 1386 ساعت 18:20 موضوع عاشقانه | لینک ثابت


حسین کیست ؟ قیام حسینی چیست؟

 

تاثیری که حادثه کربلا و قیام حسین بن علی (ع) براند یشه مردم جهان  حتی غیر مسلمان

داشته بسیار است . عظمت  قیام و اوج  فداکاری وویژگی های دیگر امام و یارانش  سبب

شده که  اظهار نظر های بسیاری  درباره  این نهضت و حماسه افرینان  عاشورا داشته باشد.

تعداد بسیار اندکی از این نظرها را این حقیر برایتان ذکر خواهد کرد:

پرفسور ماربین (فیلسوف و خاور شناس المانی)

من معتقد م که رمز بقا و پیشرفت  اسلام و تکامل  مسلمانان به خاطر شهید شدن حسین (ع)

وان رویدادهای  غم انگیز  میباشد و یقین دارم که سیاست عاقلانه مسلمانان و اجرای برنامه

های زندگی ساز ان به واسطه عزاداری حسینی بوده است .مادامی که این روش  و خصلت

در میان  مسلمانان وجود دارد هرگز تن به خواری نمیدهند وتحت اسارت کسی نمیروند.

 

عبد الرحمان شرقاوی (نویسنده مصری)

حسین (ع) شهید راه دین و ازادگی است.نه تنها شیعه باید به نام حسین ببالد بلکه تمام ازاد

مردان دنیا باید به این نام افتخار کنند.

 

پرفسور فلیپ حتی(استاد دانشگاه برستن  امریکا)

همیشه اجتماع زوار که به سوی  حرم علی در نجف و حرم فرزندش حسین سید پاکان و

سیدالشهدا در کربلا ...سرازیر میشوند همه این اعمال گواهی میدهد که مرگ با هدف

برای انسان بیش از زندگانی فایده دارد…


 

نوشته شده توسط الیا در پنجشنبه چهارم بهمن 1386 ساعت 13:5 موضوع نعت | لینک ثابت


دل کوچک(ادامه پست نانوایی)

گاهی فکر می کنی دیگر تمام شد. دیگر دلت به هیچ جا بسته نیست. آدم است دیگر، خیالاتی می شوی. بعد باز یک روز گذارت به در نانوایی می افتد. (ماجرای نانوایی را قبل تر دوست عزیزمفرموده بودنداگه نخوندید پست سرت رو بزار رو عشقت رو بخونید.......) باز می بینی که یک دفعه همه وجودت به تکان آمد. تکان و تلاطم. این قدر چشمه دلت ساکن و ساکت بود که داشت یادت می رفت. فکر می کردی اصلاً نیست. خدا هم یک شوخی کرد با تو. یک سنگ انداخت تویش تا ببینی که هنوز هم هست؛ و هنوز هم تعلق دارد. دل بی تعلق کمتر می شود. خوب؛ حالا چرا بغض می کنی؟ وقتی یک نفر با آدم شوخی می کند، آدم بغض می کند یا می خندد؟

هر وقت دلت تکان خورد، اول خوب بخند. خدا است. دارد با تو شوخی می کند. می گوید این دل هنوز هم همین جاست و هنوز هم کوچک است، هنوز هم به این جا و آن جا بسته است. بخند. بخند و بفهم. بفهم که این دل را باید راه ببری. همین طور که خدا آفریده است او را، با تعلقاتش. با بستگی هايش. اما خوب باید راهش ببری... ؛

 

 

 

پي نوشت 1: عاشقي شيوه رندان بلا كش باشد...

پي نوشت۲:اي داوود! يادم را براي يادكنندگان، بهشتم را براي فرمانبرداران و عشقم را براي مشتاقان قرار مي دهم؛ اما خودم ويژه عاشقان هستم. حديث قدسي

پي نوشت ۳: پروردگارا! به من آرامش ده تا بپذيرم آنچه را كه نمي توانم تغيير دهم، دليري ده تا تغيير دهم آنچه را كه مي توانم تغيير دهم و بينش ده تا تفاوت اين دو را بدانم تا متوقع نباشم دنيا و مردم آن مطابق ميل من رفتار كنند!

پی نوشت۴:از دوست عزیزم معذرت میخوام که ادامه پستش رو من نوشتوم.


 

نوشته شده توسط الیا در دوشنبه پنجم آذر 1386 ساعت 23:14 موضوع حاشیه | لینک ثابت


ولادت امام رضا

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا

                         


 

نوشته شده توسط الیا در چهارشنبه سی ام آبان 1386 ساعت 22:57 موضوع عارفانه | لینک ثابت


ایا شما از شکست میترسید؟!

این چند خط چکیده ای از یک سخنرانیه!!!!

و زندگي آدم بعضي فرصت ها فقط يک بار بوجود مياد . ممکنه در کل عمرتون فقط يه نفر پيدا بشه که تمام معيارهاي شما را داشته باشه و شما اونو دوست داشته باشيد . ممکنه در کل زندگيتون فقط يه نفر عاشق شما بشه .  ممکنه که کسي که شما را دوست داره فقط يک بار بتونه غرورش را بشکنه و از شما درخواستي کنه , فقط يکبار به شما بگه که به شما علاقه داره .  ممکنه... .
در کل ميخوام بگم که از کنار فرصتها به راحتي نگذريد .
چرچيل يه حرف قشنگي ميزنه ميگه که
آدمهاي بدبين توي هر فرصتي يه مشکلي ميبينند و آدمهاي خوشبين در هر مشکلي يه فرصت.
تلاشتون را بکنيد که بعدها افسوس نخوريد . بعضي وقتها براي بعضي هدفها آدم بايد غرورش را زير پا بگذاره . منتظر نباشيد تا فرصتي که براتون پيش اومده خودش تبديل به نفع و سود  بشه . شما بايد تلاش کنيد . اين فرصتيه که خدا براي شما به وجود آورده , مطمئن باشيد که از دست نميره بلکه يه نفر ديگه ازش استفاده ميکنه . زمان و فرصت را رها نکنيد . اگر ميخواهيد يک سال صبر کنيد که ببينيد تقدير چي ميشه بدونيد که شما نيز به اندازه يک سال پير تر ميشيد و به اندازه يکسال فرصتهاتون  حروم ميشه .
زياد صبر نکنيد . براي يک بار هم که شده تلاشتون را بکنيد تا بعدها افسوس نخوريد

کس را وقوف نيست که انجام کار چيست  هر وقت خوش که دست دهد مغتنم شمار


 اگر شکست خورديد بازم تلاش ميکنيد ؟

شکست خيلي تلخه . اينو همه قبول دارند . يکي از دوستان يه درس بزرگ توي زندگيش از من  گرفته . درس گرفته که وقتي  يه دوستي را يکبار امتحان کرد و نتيجه نگرفت ديگه خودش را اذيت نکنه و تلاشي براي بهبود رابطه نکنه . الان نميدونم نتيجه گيري رفيق ما درسته يا داستان اون مورچه که يه دانه را از ديوار بالا ميبرده و مدام دانه رها ميشده  . ولي مورچه داستان تسليم نميشده . دوباره و دوباره تلاش ميکرده .

 قضاوت با خودتونه .

بعضي مورچه ها وقتي ديوار را مي بينند , حتي يه بار هم تلاش نمي کنند . بعضي ها يه بار که دانه رها شد  کنار ميکشند . شايد هم دو سه بار ديگه هم امتحان کنند . دسته آخر , حتما موفق ميشند , دسته آخر هر چیزی را که بخوان بدست میارند, چون هيچ وقت تسليم نميشند .

فقط اميدوارم شما جز دسته اول نباشيد .

 


 

نوشته شده توسط الیا در شنبه نوزدهم آبان 1386 ساعت 22:5 موضوع حاشیه | لینک ثابت


مادری خطاب به امام عصر ای چنین میگوید:

من لالایی تازه ای خواهم ساخت...

 

من در گوش نوزاد دلبند خویش  حدیثی تازه تر خواهم گفت .......

من قلب کوچک دردانه خود را

با رئوف ترین قلب عالم  پیوند خواهم زد

ومن خواب کودک خویش را شیرین ترین خواب عالم خواهم کرد ............

من *لالایی* تازه ای خواهم ساخت......

لالایی فراق

لالایی انتظار

لالایی وصال

و به راستی چه شیرین است خوابی که اغازش لالایی تو باشد!

و من میدانم....به یقین میدانم که ا زاین پس نوزاد من بی تاب  نخواهد بود و

   بی قراری نخواهد کرد.

چرا که لالایی تو           قرار دل همه نوزادان بی قرار عالم است.

و تو قرا ر دل همه ی بی قراران.

من دلبند خود را با لالایی تو خواهم خواباند....

و کسی چه میداند...کسی چه میداند؟!شاید تو محبوب بی همتای من به

لطف اسمانی خویش  هم نشین خواب های دردانه ی من گردی.                                         

لبخند کودک خوابم را ببین.... اقا!                                                                          

می بینی که چه شیرین در خواب ناز می خندد؟!

بگو ...اقا!                                                                                                      

بگو...که ایا به راستی به خواب او نیامده ای؟!.......                                                    

*لالالالا...گل زیبا                                                                                             

دلم خون شداز این دنیا                                                                                        

نگام بر در شب و روزه                                                                                        

نیومده مهدی ام از راه*

*گلی پروده ام زیبا و نازه

 برای سرورش محرم رازه

در اخر میشه او یار امامش

نصیبش هم شهادت در رکابش...*

اری ....من لالایی تازه ای خواهم ساخت...

                                                                                               


 

نوشته شده توسط الیا در سه شنبه بیست و چهارم مهر 1386 ساعت 23:12 موضوع عاشقانه | لینک ثابت


فرق شکسته

صلی الله عليك يا اميرالمؤمنين- علیه السلام-»
آسمان شهر بايد صاعقه خون بر زمينيان بباراند.
و كوههاي درهم و سخت از خون فرو بريزند.
بيدهاي مجنون سرهاي خميده را به زمين بياسايند.
گلهاي پَرپَر و شمعهاي سوزان گرد خانه حيدر به طواف برخيزند.
كودكان با چشمان اشكبار و قلبهاي درهم تپيده نالان،سرهاي يتيمي را به آستانه در مي كوبند.
كاسه هاي شير لبريز و چشمان منتظر،در دل و دعايشان خدايا حيدر«پدر ما»؛
اي كاش هيچ كس به يتيمان نگويد شير خدا چشمانش را فرو بست.
اي كاش صداي ناله حسنين و پسران ام البنين به بيرون برنخيزد.
يتيمان كوفه ديگر طاقت ندارند.
صداي ناله ها به آسمان برنخيزد.
دختر علي طاقت ندارد.
گاه مولا سرش را ميان چاه فرو مي برد.
و گاه غريبانه ميان نخلستان هاي كوفه مي گريست.
كه نكند زينبش اشك چشمان و سوز ناله دل غريبش را بشنود.
مولايم راز دلش،سلام هاي بي جواب!
چادر خاكي صورت نيلي و غريبي كودكانش را؛
با چاه همنوا مي شد.
اي خدا دخت علي چه مي بيند؟
آن روز دستهاي بسته و امروز فرق شكسته
 


 

نوشته شده توسط الیا در دوشنبه نهم مهر 1386 ساعت 14:8 موضوع نعت | لینک ثابت


اغوش خدا باز است

روزی از بزرگی شنیدم که می گفت:کسی میتونه ماه رمضان خوبی داشته باشد که رجب و شعبان را به طور عالی قدر دانسته باشد. امروز به ۲ماه گذشته فکر میکردم که از اول رجب منتظر سیزدهم ماه بودم

که برم اعتکافو خدا همه گناهام رو میبخشه و از نو شروع میکنم٬ باکوله باری از گناه ٬روی شرمنده و دست خالی رفتم اعتکاف.

باز هم مثل هر سال خدا را در اعتکاف دیدم که به سراغ بنده گنهکارش امده بود بغض کردم چشمهایم پر از اشک شد ٬ در ان لحظه خدا مرا در اغوش گرفت و گفت:عزیزم خوش امدی ٬گریه کن سبک میشی نازنینم. بغضم ترکید شروع کردم به گریه و زاری٬گله و ناراحتی که خدایا باور کن هر بار که گناه میکردم قصد مخالفت با امر تو را نداشتم از روی غفلت و جهالت بود . با صدای لرزان و هق هق کنان گفتم خدایا  بگو که هنوز دوستم داری بگو که تنهام نمیذاری بگو خدا بگو.

خدا با خنده گفت: اخه بچه جون دیگه چه جوری بهت بگم دوست دارم٬ دوست داشتن از این بالاتر که اتش عشقم رو انداختم تو قلبت طوری که هر جا میری باز بر  میگردی پیش خودم. باشه اگه دوست داری بشنوی بازم میگم دوستت دارم ٬خیلی هم دوستت دارم ٬حتی اگر سال به سال هم منو یاد نکنی هم من بازم میگم دوستت دارم . من بیشتر گریه میکردم و میگفتم :خدا منو شرمنده نکن٬

خدا جونم دوستت دارم                 مهربونم دوستت دارم 

اون شب ها فقط من و خدا به هم میگفتیم که چقدر  همدیگر رو دوستت داریم .شب اخر وقتی از مسجد بیرون می اومدم مثل یه پر کاه سبک شده بودم واحساس میکردم میتونم بپرم و هر جا که میخواهم برم.با این مقدمه میخوام بگم که ۱ ماه ونیم از اون شب میگذره و رمضان امد و من با روی شرمنده و سر به زیر افکنده و قلبی پر از غم برگشتم.

ولی من باز هم صدای خدا را شنیدم که میگفت : عزیزم چرا عقب ایستادی؟ چرا خجالت میکشی؟ خوش امدی بنده ام.خدا حتی به روی من هم نیاورد که چه کرده ام.این بار من بلند فریاد زدم که تمام مردم بشنوند:           الهی و ربی من لی غیرک

خدایا من جز تو کسی را ندارم      خدا جونم   مهربونم

                                 دوستت دارم


 

نوشته شده توسط الیا در چهارشنبه بیست و یکم شهریور 1386 ساعت 23:51 موضوع عارفانه | لینک ثابت


دو روز مانده به پایان جهان

دو روز مانده به پايان جهان. تازه فهميد که هيچ زندگي نکرده است تقويمش پر شده بود و تنها دو روز، تنها دو روزخط نخورده باقي بود.
پريشان شد و آشفته و عصباني نزد خدا رفت ، تا روزهاي بيشتري از خدا بگيرد. داد زد و بد و بيراه گفت. خدا سکوت کرد. جيغ کشيد و جار و جنجال به راه انداخت. خدا سکوت کرد. آسمان و زمين را به هم ريخت. خدا سکوت کرد. به پروپاي فرشته ها و انسان پيچيد. خدا سکوت کرد. کفر گفت و سجاده دور انداخت. خدا سکوت کرد. دلش گرفت و گريست و به سجاده افتاد. خدا سکوتش را شکست و گفت: عزيزم اما يک روز ديگر هم رفت تمام روز را به بد و بيراه و جار و جنجال از دست دادي.
تنها يک روز ديگر باقي است. بيا و حداقل اين يک روز را زندگي کن. لابه لاي هق هقش گفت: اما با يک روز؟ چه کار مي توان کرد؟ خدا گفت: آن کس که لذت يک روز زيستن را تجربه کند، گويي که هزار سال زيسته است و آنکه امروزش را در نمي يابد، هزارسال هم به کارش نمي آيد.
و آنگاه سهم يک روز زندگي را در دستانش ريخت و گفت: حالا برو زندگي کن. او مات و مبهوت به زندگي نگاه کرد که در گوي دستانش مي درخشيد. اما مي ترسيد حرکت کند، مي ترسيد راه برود، مي ترسيد زندگي از لاي انگشتانش بريزد. قدري ايستاد. بعد با خودش گفت: وقتي فردايي ندارم، نگه داشتن اين يک روز چه فايده ايي دارد؟بگذار اين مشت زندگي را مصرف کنم. آن وقت شروع به دويدن کرد.
زندگي را به سرو رويش پاشيد. زندگي را نوشيد و زندگي را بوييد و چنان به وجد آمد که ديد مي تواند تا ته دنيا برود. مي تواند بال بزند او در آن يک روز، آسمان خراشي بنا نکرد، زمين را مالک نشد، مقامي بدست نياورد ، اما در همان يک روز دست بر پوست درخت کشيد، روي چمن خوابيد کفش دوزکي را تماشا کرد، سرش را بالا گرفت و ابرها را ديد و به آن ها که او را نمي شناختند سلام کرد و براي آنها که دوستش نداشتند و بقول ننه مرجان چشم ديدن او را نداشتند از ته دل دعا کرد. او در همان يک روز آشتي کرد و خنديد و سبک شد.
لذت برد و شرمسار شد و بخشيد و عاشق شد و عبور کرد و تمام شد او در همان يک روز زندگي کرد و فرشته ها در تقويم خدا نوشتند:

امروز او درگذشت، کسي که هزار سال زيسته بود


 

نوشته شده توسط الیا در سه شنبه بیستم شهریور 1386 ساعت 23:17 موضوع عارفانه | لینک ثابت


به مقصد خدا

قطاري كه به مقصد خدا مي‌رفت، لختي در ايستگاه دنيا توقف كرد. راهنما رو به مردم کرد و گفت: مقصد ما خداست؛ كيست كه با ما سفر كند؟ قرنها گذشت اما از بيشمار آدميان جز اندكي بر قطار سوار نشدند.

از جهان تا خدا هزار ايستگاه راه بود و در هر ايستگاه كه قطار مي‌ايستاد، كسي كم مي‌شد سرانجام قطاري که به مقصد خدا مي رفت ، به ايستگاه بهشت رسيد . راهنما گفت : اينجا بهشت است و مسافران بهشتي پياده شوند . مسافراني که پياده شدند، به بهشت رفتند اما اندکي باز هم ماندند...

قطار به راه افتاد و آنگاه خداوند رو به مسافران کرد و گفت : درود بر شما ((راز من همين بود )) آنکه مرا مي خواهد حتي در ايستگاه بهشت هم پياده نخواهد شد


 

نوشته شده توسط الیا در یکشنبه هجدهم شهریور 1386 ساعت 13:39 موضوع عارفانه | لینک ثابت


غیبت کبری

عمریست که از حضور او جا ماندیم                            

                                               در غربت سرد خویش تنها ماندیم

او منتظر است تا که ما برگردیم                                  

                           

                            ماییم که در غیبت کبری ماندیم


 

نوشته شده توسط الیا در پنجشنبه هشتم شهریور 1386 ساعت 23:52 موضوع نعت | لینک ثابت


او خواهد امد

                                      می دانم ادینه ای خواهی امد

                              که سحر گاهش سوای همه روزهاست 

                         خورشید شادمانه ترین طلوعش را خواهد کرد

                                     ودنیا رنگ دیگری خواهد گرفت

                                    چهار فصل یکی خواهند شد

                           و در پیکر بهار به تو  خو شامد خواهند گفت

                                         و جهان دوباره  طعم

                                 محبت و دو ستی را خواهد چشید

                                            تو خواهی امد

                                             تو خواهی امد  و

                                  تشنگی قرنها را فرو خواهی نشاند


 

نوشته شده توسط الیا در چهارشنبه هفتم شهریور 1386 ساعت 12:45 موضوع | لینک ثابت


جز یره حواس

شادی.غم.غرور.عشق
 
 روزی خبر رسید كه به زودی جزیره به زیر آب خواهد رفت همه ساكنین جزیره قایق هایشان را آماده و جزیره را ترك كردنداما عشق می خواست تا آخرین لحظه بماند كردند چون او عاشق جزیره بودوقتی جزیره به زیر آب فرو می رفت عشق از ثروت که باقایقی با شكوه جزیره را ترك می كردکمک خواست و به او گفت :آیا می توانم با تو همسفر شوم؟ثروت گفت :نه! مقدار زیادی طلا و نقره داخل قایقم هست و دیگرجایی برای تو وجود ندارد
 
پس عشق از غرور كه با یك كرجی زیبا راهی مكان امنی می شد كمك خواست که او را  ببرد غرور گفت:نه! چون تمام بدنت خیس و كثیف شده و قایق زیبای مرا كثیف خواهی كرد.
 
غم در نزدیكی عشق بود. عشق به غم گفت : اجازه بده تا من با تو بیایم. غم با صدای حزن آلودگفت: من خیلی ناراحتم و احتیاج دارم تا تنها باشم.
 
عشق این بار سراغ شادی رفت و او را صدا زد اون آنقدر غرق شادی و هیجان بود كه حتی صدای عشق را هم نشنید.
 
 آب هر لحظه بالا و بالاتر می آمد و عشق دیگر نا امید شده بود كه ناگهان صدای سالخورده گفت : بیا من تو را خواهم برد سریع خود را داخل قایق انداخت و جزیره را ترك كرد. وقتی به خشكی رسیدند پیرمرد به راه خود رفت و عشق تازه متوجه شد كسی كه جانش را نجات داده بود چقدر به گردنش حق دارد! عشق آنقدر خوشحال بود كه حتی فراموش كرد نام پیر مرد را بپرسد !
 
عشق نزد علم كه مشغول مسئله ای روی شنهای ساحل بود رفت و از او پرسید:آن پیرمرد كه بودعلم  پاسخ داد: زمان،عشق
 
عشق با تعجب گفت: اما او چرا به من كمك كرد؟ علم لبخندی خردمندانه زد و گفت: تنها زمان قادر به درك عظمت عشق است............
 


 

نوشته شده توسط الیا در دوشنبه پانزدهم مرداد 1386 ساعت 0:42 موضوع عاشقانه | لینک ثابت