"بينوايي" با پاي برهنه جوي ها را در جستجوي نگيني-شايد- مي پيمايد

 

و تو در آن سوي جوي در خانه ي خود

 

 در جستجوي هيچ

 

در زنجير زمان ، به گمانها بسيار خوشبخت تر از او

 

 

 

او به دنبال هدفي ، آزاد ، جهان را مي نگرد

 

و تو به دنبال خوشبختي

 

 در باتلاق هيچ در حال غرقه شدن ؛ كور و بينوا به دنبال هيچ

 

 به" بينوايي" در جوي به دنبال نگيني-شايد-

 

 مي خندي

 

گاهي هم به بينوايي و اشك ديدگانش مي گريي

 

و نمي داني

 

او خوشبخت ترين است و

 

                                            براي تو اشك مي ريزد...

 


 


 

نوشته شده توسط هیدارا در پنجشنبه یکم آذر 1386 ساعت 20:9 موضوع عارفانه | لینک ثابت