بیقرارستان دل

از باغ ميبرند چراغانيت کنند
تا کاج جشن هاي زمستانيت کنند

پوشانده اند صبح تو را ابرهاي تار
با اين بهانه که بارانيت کنند

يوسف! به اين رها شدن از چاه دل مبند
اين بار ميبرند که زندانيت کنند

اي گل گمان نکن به شب جشن ميروي
شايد به خاک مرده اي ارزانيت کنند

يک نقطه بيش فرق رحيم و رجيم نيست
از نقطه اي بترس که شيطانيت کنند

آب طلب نکرده هميشه مراد نيست
گاهي بهانه ايست که قربانيت کنند

فاضل نظری

نوشته شده توسط هیدارا در دوشنبه پنجم فروردین 1387 ساعت 11:6 موضوع | لینک ثابت